Pracownica hotelowa z Hiszpanii mieszkająca samotnie w Sierre

Nie miałam wielkiego planu emigracji. Koleżanka powiedziała mi, że hotel w Valais szuka ludzi na zimę i że można dostać pokój pracowniczy. Pomyślałam, że pojadę od grudnia do końca marca, trochę zarobię i wrócę do Walencji.

W Hiszpanii również pracowałam w hotelu, ale umowy zależały od sezonu. Latem godzin było dużo, po wakacjach zaczynało się czekanie, czy ktoś zadzwoni. Zarabiałam około 1250 euro na rękę i mieszkałam z siostrą. Nie było źle, tylko ciągle tymczasowo.

Do Szwajcarii przyjechałam z dwiema walizkami. Jedna była prawie cała wypchana ubraniami zimowymi, z których połowa później okazała się niezbyt przydatna. Miałam kurtkę wyglądającą na grubą, ale po pierwszym poranku w Crans-Montana kupiłam inną.

Pierwsze tygodnie pamiętam głównie jako zmęczenie. W pracy wszystko miało swoją kolejność, której jeszcze nie znałam, a ludzie mówili po francusku szybciej, niż uczyli nas na kursie.

Mieszkałam w pokoju pracowniczym z dziewczyną z Portugalii. Ona pracowała w hotelu dłużej i bardzo mi pomogła. Pokazała mi, gdzie kupować taniej, jak działa pralnia i którego autobusu lepiej nie wybierać, bo wieczorem trzeba było później długo czekać.

Po pracy często jadłyśmy makaron albo zupę i nie miałyśmy siły nigdzie wychodzić. Wtedy wydawało mi się, że wszyscy inni korzystają z gór, a ja widzę tylko hotel, autobus i pokój. Dopiero pod koniec sezonu zaczęłam naprawdę poznawać okolicę.

Najczęściej sprzątam pokoje po wyjeździe gości i robię serwis w pokojach zajętych. Zmieniam pościel, czyszczę łazienkę, odkurzam, uzupełniam kosmetyki, kawę i wodę. Sprawdzam też, czy nic nie jest uszkodzone.

Najwięcej czasu zabierają pokoje rodzinne. Zabawki potrafią być wszędzie, łóżeczko trzeba rozłożyć albo złożyć, a w łazience znajduje się kilka kompletów ręczników. Bywa też odwrotnie: gość mieszkał trzy dni i zostawia pokój prawie tak, jak go zastał.

Nie lubię pytania, ile pokoi robię dziennie, bo sama liczba niewiele mówi. Można zrobić osiemnaście prostych pokoi i skończyć spokojnie, a można dostać dwanaście takich, po których człowiek nie ma siły ruszać rękami.

Kiedyś znalazłam kolczyk pod łóżkiem. Wyglądał zwyczajnie, ale oddałam go zgodnie z procedurą do recepcji. Dwa dni później okazało się, że był bardzo drogi i należał do starszej kobiety, która dzwoniła już z Francji.

Przysłała do hotelu kartkę z podziękowaniem i pudełko czekoladek dla zespołu. Nie dostałam pieniędzy i wcale ich nie oczekiwałam. Po prostu pierwszy raz poczułam wtedy, że ktoś zobaczył we mnie konkretną osobę, a nie tylko kogoś, kto wchodzi do pokoju z wózkiem.

Da się. Nie powiedziałabym jednak, że żyję swobodnie i niczego nie liczę. Na konto wpływa mi trochę ponad 3400. Samo mieszkanie z opłatami kosztuje 1130, później dochodzi ubezpieczenie zdrowotne, samochód, jedzenie i wszystkie rzeczy, które przychodzą raz w roku.

Nie zapisuję każdego kupionego jogurtu, ale mniej więcej wiem, ile mogę wydać. Kiedy w połowie miesiąca kilka razy jem na mieście, od razu widzę różnicę. To nie jest tragedia, po prostu w następnym tygodniu robię zakupy spokojniej.

Najwięcej oszczędzam dzięki temu, że nie mam rat. Samochód kupiłam za gotówkę, telefonu nie spłacam, nie mam kredytu. Gdybym dołożyła leasing i droższe mieszkanie, zrobiłoby się ciasno.

Dla mnie tak. W pokoju pracowniczym płaciłam mniej więcej połowę obecnego kosztu mieszkania. Finansowo było to świetne. Prywatnie po kilkunastu miesiącach miałam już dość.

Kiedy mieszka się z osobami z pracy, hotel właściwie nigdy się nie kończy. Rano jedziecie razem, po zmianie ktoś narzeka na przełożoną, w kuchni rozmowa znowu dotyczy grafiku. Gdy ktoś zachoruje, inni od razu wiedzą, że jesteś w pokoju i teoretycznie możesz przyjść.

Teraz zamykam drzwi i jestem u siebie. Czasami cały wieczór nic nie robię. Wcześniej uważałabym to za nudne, a dziś właśnie tego potrzebuję.

Na początku źle. Znałam francuski mniej więcej na poziomie A2, ale prawdziwa rozmowa w pracy nie przypominała nagrania z podręcznika. Ludzie mówili szybko, używali skrótów, a kiedy się spieszyli, połykali połowę słów.

Najgorsze było dzwonienie. Twarzą w twarz widzę gesty i mogę coś pokazać. Przez telefon recepcjonistka mówiła mi numer pokoju, problem i jeszcze nazwisko gościa, a ja zapamiętywałam tylko numer.

Przez rok chodziłam na kurs dwa razy w tygodniu. Czasami po pracy zasypiałam prawie na krześle. Najwięcej nauczyłam się jednak od koleżanek. Prosiłam je, żeby poprawiały mnie tylko wtedy, kiedy błąd naprawdę zmienia znaczenie, bo poprawianie każdego rodzajnika doprowadzało mnie do szału.

To, że pięć minut może naprawdę oznaczać pięć minut. Na początku przychodziłam do szatni dokładnie na godzinę rozpoczęcia pracy. Dla mnie byłam punktualnie. Dla kierowniczki nie, bo o tej godzinie powinnam już być przebrana i mieć przygotowany wózek.

Zapamiętałam też pierwszą rozmowę o błędzie. Zostawiłam w pokoju zużytą butelkę wody, której nie zauważyłam przy zasłonie. Spodziewałam się krzyku, a supervisorka pokazała mi zdjęcie, powiedziała, żebym zawsze sprawdzała miejsce przy oknie, i na tym się skończyło. Było mi wstyd chyba bardziej, niż gdyby na mnie nakrzyczała.

Nie wszyscy przełożeni są spokojni i nie każdy hotel działa idealnie. Nadal zdarza się presja, żeby zrobić coś szybciej. Różnica jest taka, że grafik i godziny są zapisane. Kiedy zostaję dłużej, chcę widzieć ten czas w systemie.

Ubezpieczenie zdrowotne. Nie samą jakość leczenia, tylko sposób płacenia składki.

342 miesięcznie to dużo, kiedy zarabia się tak jak ja i mieszka samemu. Najbardziej denerwuje mnie to, że składka rośnie, nawet jeśli pensja stoi w miejscu. Wtedy człowiek znowu porównuje modele, franczyzę i ubezpieczycieli, żeby oszczędzić kilkanaście franków.

Moja koleżanka zarabia podobnie, ale mieszka z partnerem. Czynsz i internet dzielą na pół. Ja wszystkie stałe rachunki płacę sama. System tego nie widzi.

Dobre buty do pracy. Wiem, że prawdopodobnie chodziło ci o jakąś szwajcarską usługę, ale pierwsze przyszły mi do głowy buty.

Kiedy zaczynałam, kupiłam tanią parę, bo przecież hotel dawał uniform. Po dwóch tygodniach bolały mnie stopy, kolana i plecy. Teraz kupuję buty za około 130–160 i wymieniam je, zanim całkiem się rozpadną.

Z rzeczy typowo szwajcarskich powiedziałabym transport publiczny. Nie jest tani, ale kiedy jadę na lotnisko z walizką, wolę pociąg niż proszenie kogoś o podwiezienie.

Cisza i pralnia. Zwłaszcza pralnia.

W zakwaterowaniu pracowniczym mieliśmy rozpisane dni. Mój termin wypadał w środę, ale czasami w środę pracowałam dłużej i nie zdążyłam. Próbowałam wtedy zrobić pranie w czwartek i szybko dowiedziałam się, że czwartek należy do kogoś innego.

Wtedy wydawało mi się to śmieszne. Teraz w swoim budynku sama wolę, kiedy ludzie trzymają się grafiku. Przynajmniej wiem, że gdy schodzę na dół, pralka będzie wolna.

Że wszyscy są bogaci. Tego mitu naprawdę nie rozumiem, odkąd tutaj mieszkam.

W hotelu pracują osoby, które od lat mieszkają w pokoju pracowniczym, bo własne mieszkanie byłoby za drogie. Niektórzy mają dwa zajęcia. Inni wysyłają dużą część pensji rodzinie. Ktoś z zewnątrz widzi tylko kwotę brutto.

Moja rodzina też na początku przeliczała franki na euro. Przestała, kiedy pokazałam im rachunek za ubezpieczenie zdrowotne.

Przereklamowana jest perfekcja. Pociągi czasami się spóźniają, urząd potrafi poprosić o dokument, który już dostał, a człowiek może długo czekać na odpowiedź z ubezpieczenia. To nie jest maszyna, w której wszystko zawsze działa.

Niedoceniony jest spokój. Wracam czasami późnym pociągiem i nie czuję dużego stresu. Mogę zostawić rower przed budynkiem. Kiedy wynajmuję mieszkanie, wiem, że istnieje umowa i nie zostanę nagle wyrzucona dlatego, że właściciel zmienił zdanie.

W Hiszpanii bardziej brakuje mi ludzi i spontaniczności. W Szwajcarii mniej rzeczy dzieje się spontanicznie, ale za to łatwiej planować.

Nie kupowałabym samochodu tak szybko. Wydawało mi się, że po zakupie będę płacić tylko za benzynę. Potem przyszło ubezpieczenie, podatek, parking, opony i pierwszy serwis.

Lepiej nauczyłabym się też francuskiego przed przyjazdem. Nie dlatego, że bez języka nie można sprzątać pokoju. Można. Problem zaczyna się wtedy, kiedy trzeba zapytać o pieniądze, umowę albo powiedzieć, że liczba pokoi jest zbyt duża.

Przywiozłabym mniej ubrań, a więcej oszczędności.

Nie kupuj od razu rzeczy tylko dlatego, że pierwsza pensja wydaje się wysoka.

Najpierw poczekaj na prawdziwy pasek wynagrodzenia. Zobacz, ile dostajesz netto, ile kosztuje mieszkanie i jakie rachunki przychodzą raz w roku. Przez pierwsze miesiące nie podpisuj pięciu abonamentów i nie bierz samochodu na leasing.

I zachowuj dokumenty. Wszystkie. Nawet te, które na początku wyglądają jak nieważna kartka.

Tak. Najbardziej w niedzielę.

W Walencji niedzielny obiad trwał kilka godzin. Ktoś przychodził później, ktoś przynosił deser, dzieci biegały po mieszkaniu. Tutaj czasami w niedzielę pracuję, wracam po południu i jem sama.

Nie płaczę już z tego powodu tak jak podczas pierwszej zimy. Dzwonię do rodziny, gotuję coś hiszpańskiego albo idę na spacer. Sierre stało się moim normalnym miejscem życia, tylko nie zastąpiło Walencji.

Nie do emerytury. Lubię część tej pracy, szczególnie kiedy mam dobre tempo i spokojny zespół, ale fizycznie jest ciężka.

Chciałabym zostać supervisorką piętra. Wtedy nadal byłabym blisko zespołu, ale więcej czasu zajmowałoby sprawdzanie pokoi, organizowanie pracy i kontakt z recepcją. Zaczęłam już czasami pomagać nowym osobom podczas pierwszych dni.

Nie mam jeszcze konkretnej daty awansu. Kierowniczka powiedziała, że muszę poprawić francuski w sytuacjach konfliktowych. Ma rację. Kiedy wszystko jest spokojnie, mówię dobrze. Kiedy ktoś jest zdenerwowany, nagle brakuje mi połowy słów.