Pracownica kuchni szpitalnej w St. Gallen

Najważniejszym powodem były pieniądze i chęć zbudowania bezpieczniejszego życia. W okolicach Kowna pracowałam dorywczo w gastronomii i magazynie, ale po opłaceniu własnych wydatków niewiele zostawało. Chciałam regularnie pomagać mamie i jednocześnie odłożyć coś dla siebie. Wiedziałam, że bez niemieckiego zacznę od prostej, fizycznej pracy, ale uznałam, że ten wysiłek może otworzyć mi więcej możliwości. Dziś nie żałuję wyjazdu: mam stabilniejszy dochód, uczę się języka i po raz pierwszy buduję prawdziwą rezerwę finansową.

Znajoma Litwinka pokazała mi, jak przygotować proste CV i gdzie szukać ofert dla personelu pomocniczego. Nie załatwiła mi stanowiska, ale pomogła zrozumieć ogłoszenie. Podczas rozmowy byłam bardzo zestresowana, ponieważ mój niemiecki był jeszcze słabszy niż teraz. Część pytań zadano mi po angielsku, a część obowiązków po prostu pokazano. Zaczęłam od okresu próbnego. Myślę, że zostałam dlatego, że przychodziłam punktualnie, nie unikałam cięższych zadań i szybko nauczyłam się organizacji stanowiska.

Na początku zmiany przebieram się, sprawdzam przydział i przygotowuję stanowisko. Największe tempo zaczyna się po wydaniu posiłków, kiedy wracają wózki, tace i pojemniki z różnych części szpitala. Segregujemy naczynia, usuwamy resztki, obsługujemy przemysłową zmywarkę i ręcznie czyścimy sprzęt, którego nie można do niej włożyć. Trzeba pilnować rozdzielenia strefy czystej i brudnej, właściwego użycia środków czyszczących oraz bezpieczeństwa na mokrej podłodze. Kiedy jest spokojniej, pomagam sortować odpady i uzupełniać czyste wyposażenie. To praca prosta pod względem teorii, ale wymagająca fizycznie, szybka i odpowiedzialna.

Najtrudniejsza jest kombinacja tempa, hałasu, wilgoci i powtarzalnych ruchów. W godzinach szczytu łatwo się pogubić, szczególnie gdy ktoś szybko zmienia polecenie po niemiecku. Początkowo bałam się przyznać, że czegoś nie rozumiem, więc obserwowałam innych i próbowałam zgadywać. Teraz wolę powiedzieć prostym zdaniem, że proszę o powtórzenie albo pokazanie. Trudne są także weekendy, bo wtedy znajomi często mają wolne, a ja pracuję. Z drugiej strony dodatek weekendowy podnosi wypłatę, a dzień wolny w tygodniu ułatwia mi załatwianie spraw.

Mam zestaw słów i zdań, które powtarzają się każdego dnia: czyste, brudne, gorące, gotowe, później i potrzebuję pomocy. Rozumiem znacznie więcej, kiedy widzę sytuację i jednocześnie słyszę polecenie. Trudność zaczyna się wtedy, gdy ktoś wyjaśnia awarię, zmianę grafiku albo bardziej złożoną zasadę. Jedna koleżanka mówi po angielsku i czasem mi pomaga, ale nie chcę być od niej całkowicie zależna. Zapisuję nowe słowa po zmianie i próbuję odpowiadać po niemiecku, nawet jeśli zdanie nie jest idealne. Widzę postęp, ponieważ dziś rozumiem polecenia, które pół roku temu brzmiały dla mnie jak jeden długi wyraz.

W pracy kontekst pomaga mi odgadnąć znaczenie. Widzę sprzęt, naczynia i ruch osoby, więc zwykle rozumiem, czego potrzebuje. W urzędzie lub przez telefon nie mam takich wskazówek, a jedno niezrozumiane słowo może zmienić sens całej sprawy. Boję się, że przeoczę termin, zgodzę się na coś bez zrozumienia albo źle opiszę objawy. Przed ważną rozmową zapisuję daty, najważniejsze informacje i pytania. Proszę o wolniejsze mówienie i o potwierdzenie ustaleń na piśmie. Nadal odczuwam stres, lecz staram się zamienić go w przygotowanie, zamiast odkładać list lub wizytę.

Dziś rozumiem ją znacznie lepiej. W moim modelu Telmed przy zwykłym problemie powinnam najpierw zadzwonić do wskazanej usługi medycznej albo skorzystać z konsultacji zdalnej. W modelu Hausarzt pierwszym kontaktem jest wybrany lekarz rodzinny. Gdy podpisywałam polisę, koleżanka powiedziała tylko, że ta opcja jest tańsza, a ja sądziłam, że w razie choroby pójdę do dowolnego lekarza. Teraz mam numer telemedyczny zapisany w telefonie, przygotowuję krótkie zdania o objawach i pytam, czy rozmowa może odbyć się po angielsku. W sytuacji nagłej korzystam oczywiście z właściwej pomocy bez czekania na zwykłą teleporadę.

Nie mam jeszcze dużej poduszki finansowej i nie chciałam ryzykować, że nagle będę musiała pokryć kilka tysięcy franków kosztów leczenia. Wyższa franczyza obniżyłaby składkę miesięczną, ale wymagałaby znacznie większej rezerwy. Przy mojej obecnej sytuacji niska franczyza daje mi spokój, nawet jeśli składka 340 CHF jest odczuwalna. Przed kolejnym okresem ubezpieczenia chcę porównać warianty, lecz nie będę patrzeć tylko na najniższą cenę. Najpierw zbuduję oszczędności i sprawdzę, jak często rzeczywiście korzystam z leczenia.

Na początku obie byłyśmy ostrożne. Ona nie wiedziała, czy będę hałaśliwa i często przyjmowała gości, a ja obawiałam się bardzo sztywnych zasad. Ustaliłyśmy godziny ciszy, sposób sprzątania kuchni i łazienki oraz korzystanie z pralki. Po późnej zmianie przygotowuję tylko prosty posiłek, żeby nie robić hałasu. Czasami pijemy razem herbatę i rozmawiamy bardzo prostym niemieckim. Chciałabym kiedyś wynająć małe studio, ale obecny pokój jest bezpieczny, znajduje się blisko pracy i ma wszystkie rachunki w cenie. Dzięki temu mogę oszczędzać.

Po wypłacie najpierw odkładam pieniądze na czynsz, ubezpieczenie i przelew dla mamy. Następnie uwzględniam jedzenie, transport, telefon oraz kurs niemieckiego. Staram się zachować co najmniej 400 CHF jako dodatkową oszczędność, zanim zacznę wydawać na wyjścia lub zakupy. Kategoria rozrywka i inne obejmuje również prezenty, nieregularne zakupy i odkładanie na podróż. Na koniec miesiąca sprawdzam, co było prawdziwą rozrywką, a co kosztem wyjątkowym. Trzynastej pensji nie wliczam do zwykłego dochodu, ponieważ nie chcę planować życia tak, jakby wpływała każdego miesiąca.

To ważna część mojego budżetu, ale nie traktuję jej jak obowiązku bez wyjątków. Mama ma własny dochód, jednak moje pieniądze pomagają jej opłacić ogrzewanie, leki i większe zakupy. Ustaliłyśmy, że jeśli stracę pracę, zachoruję lub będę potrzebowała pieniędzy na mieszkanie, mogę czasowo zmniejszyć przelew. Kiedyś miałam poczucie winy, gdy odkładałam dla siebie. Teraz rozumiem, że własna rezerwa chroni także mamę, bo nie będę musiała nagle prosić rodziny o pomoc. Przed transferem porównuję kurs i kwotę, którą mama rzeczywiście otrzyma.

Do pracy mam około piętnastu minut pieszo, więc samochód przez większość tygodnia tylko by stał. Po St. Gallen mogę poruszać się autobusem, a większe zakupy planuję z wyprzedzeniem. Auto oznaczałoby ubezpieczenie, paliwo, parking, podatek i ryzyko napraw. Wolę przeznaczyć te pieniądze na fundusz awaryjny oraz naukę niemieckiego. Czasami brakuje mi wygody, szczególnie podczas deszczu lub po późnej zmianie, ale to za mało, żeby uzasadnić taki wydatek. Jeśli kiedyś znajdę pracę poza miastem, wtedy ponownie rozważę zakup.

Nie traktuję jej jako pieniędzy na codzienne wydatki. Chcę przeznaczać połowę na fundusz awaryjny, jedną czwartą na podróż i czas z rodziną na Litwie, część na naukę niemieckiego, a niewielką część na coś dla siebie. W pierwszym roku prawie całą dodatkową wypłatę szybko wydałam na bilety, ubrania i prezenty. Później zauważyłam, że nie daje mi to bezpieczeństwa. Teraz zapisuję plan przed wpływem pieniędzy, dzięki czemu nie podejmuję wszystkich decyzji pod wpływem chwili.

Tak, szczególnie na kilka miesięcy przed jej zakończeniem. Nawet jeśli przełożona jest zadowolona, dopóki nie mam podpisanego przedłużenia, nie czuję pełnej pewności. Umowa wpływa również na moje pozwolenie i decyzje mieszkaniowe, dlatego nie chcę podpisywać drogiego najmu na długi okres. Reaguję na tę niepewność praktycznie: pracuję solidnie, uczę się języka, odkładam pieniądze i obserwuję inne oferty. Moim celem jest umowa bezterminowa albo przynajmniej zdobycie umiejętności, dzięki którym łatwiej znajdę kolejne stanowisko.

Tak, zwłaszcza po popołudniowej zmianie, gdy wracam do cichego pokoju i widzę zdjęcia z rodzinnych spotkań. Rozmowy wideo pomagają, ale nie zastępują obecności. Na początku niemal każdy wolny dzień spędzałam sama, ponieważ bałam się mówić po niemiecku. Teraz czasami spotykam się z koleżankami z pracy, chodzę na kurs i próbuję uczestniczyć w prostych lokalnych aktywnościach. Nie mam jeszcze bliskiej grupy przyjaciół, ale przestałam oczekiwać, że powstanie od razu. Pomagają mi również spacery oraz regularny kontakt z mamą.

Zdarzało się, że ktoś mówił bardzo szybko, a po mojej prośbie o powtórzenie reagował niecierpliwie. Czasami czuję też, że praca na zmywaku jest niewidoczna. Nie biorę jednak każdej krótkiej odpowiedzi osobiście, bo w kuchni wszyscy działają pod presją. Jednocześnie uczę się stawiać granice. Jeśli nie rozumiem polecenia dotyczącego bezpieczeństwa, proszę o pokazanie i nie udaję, że wszystko jest jasne. Wiem, że moja praca ma znaczenie: bez czystych naczyń, sprzętu i prawidłowo posegregowanych odpadów kuchnia szpitalna nie mogłaby działać bezpiecznie.

Najbardziej pilnuję pleców, dłoni i skóry. Używam właściwych rękawic, zmieniam je zgodnie z procedurą i zgłaszam podrażnienia od środków czyszczących. Staram się prawidłowo podnosić cięższe rzeczy i proszę o pomoc, zamiast ryzykować uraz. Po pracy robię krótkie ćwiczenia rozciągające, choć nie zawsze mam na nie ochotę. Ważny jest również sen, szczególnie kiedy zmieniają się godziny pracy. Nie ignoruję skaleczeń ani wypadków, ponieważ wiem, że powinny być prawidłowo zgłoszone pracodawcy.

Nie zakładam, że od razu zostanę kucharką, bo nie mam odpowiedniego wykształcenia ani wystarczającego niemieckiego. Realistycznym kolejnym krokiem jest szersza rola pomocy kuchennej: proste przygotowanie produktów, porcjowanie, uzupełnianie stanowisk albo logistyka wózków z posiłkami. Interesuje mnie również praca magazynowa wewnątrz szpitala, ponieważ jestem dokładna i dobrze radzę sobie z procedurami. Potrzebuję do tego lepszego języka, większej pewności w czytaniu instrukcji oraz być może krótkiego szkolenia. Chcę zapytać przełożoną, co powinnam opanować w ciągu najbliższego roku.

Jeszcze nie podjęłam ostatecznej decyzji. Półtora roku wystarczyło, żebym zobaczyła zalety, ale to zbyt krótko, abym czuła, że Szwajcaria jest już moim domem. Jeżeli poprawię niemiecki, dostanę stabilniejszą umowę i przejdę do lepszej pracy, pozostanie tutaj będzie miało sens. Jeśli za kilka lat nadal będę mieszkać w jednym pokoju, pracować tylko na zmywaku i czuć się samotna, mogę wrócić na Litwę z oszczędnościami. Daję sobie około trzech lat na rozwój i spokojną ocenę sytuacji.

Powiedziałabym, żeby nie patrzyła wyłącznie na pensję brutto. Trzeba sprawdzić czynsz, ubezpieczenie, transport, podatek źródłowy, warunki pozwolenia i kwotę, która naprawdę pozostanie po wszystkich wydatkach. Warto rozpocząć naukę niemieckiego jeszcze przed wyjazdem, nawet od podstawowego słownictwa z wybranej branży. Dobrze mieć pieniądze na kaucję, pierwszy miesiąc i nagłą zmianę pracy. Nie należy podpisywać dokumentu, którego się nie rozumie. Szwajcaria może dać stabilność i możliwość oszczędzania, ale samotność, język i niepewna umowa są realnymi kosztami.